| تبليغات | X |
عکس من برعکس من آسوده از رنج و غم است
خوش نشسته در میان قاب و جایش محکم است
او قناعت کرده بر یک قاب ناقابل ولی
هستی عالم به من بخشند اگر گویم کم است
اما حالا که فکر میکنم(اینم از اون حرفاس)میبینم حالا که به هیچ جایی امید ندارم بهتره همین سوراخ موش رو برای خودم نگه دارم.فعلا چیزی که تعطیله عقله و معرفت.
يک عمر فقط کهنه و نو شد دل من
در بين زباله ها ولو شد دل من
له گشت به زير پای اين رهگذران
در شهر شما پياده رو شد دل من
لینک ثابت
نوشته شده در ساعت 20:26 توسط مسعود زارع مهرجردي
|