سبد آهنی و کوچه ی سنگی...

کاهگلهای فراموشیم را

زاغ سیاه های سیم برق را کسی همین حوالی چوب میزند...

مادر زاغ سفیدی را

نوازش میکند...

زاغ سفید پنبه مادرم را می زند...

میدانم...میدانم...

به کوری بوف اینجا زاغستان شده 

 زاغستان ما انحدام بوف بود...

...................................................

شعر بالا رو به چند دلیل گفتم...دلایلش رو به وقتش میگم.