جک لندن هم مست بود!

دوباره آوای وحش *

به گوش می­رسید از لای دندان های سپید.*

با ورودمان،

می­کده پر شد از حضور ما.

( ـ خوش اومدین،

     بفرماین  هر جا که دوس دارین بشینین! 

     چه میل دارین؟

    ـ یک گیلاس شیراز!)

( راستی، هرگز آیا جک لندن

شیراز نوشیده بود ؟ )

سرخ،

هم­چون نگینی از یاقوت، سرخ

سرخ،

هم­چون چشمان من،

مست که می شوم

و تازه،

چونان لبان تو

وقتی گه گفتی: نوش

                        آن شب.

( جک، حالا دیگه نوبت توهه تا یه چیزی بگی)

ـ نوش

راستی،

شمال چگونه بود؟

هرگز آیا با ماهِ در شراب شناور

سخن گفته­یی؟

نگاه کن!

ماه در شرابِ من شناور است!

کجا

می تواند

بیارآمد این سر؟

(ترو خدا به این وحشیا بگو خفه شن

می خوام گوش بدم به ستاره ها)

ـ نوش!

پیاده رو خیس و جک لندن مست بود.

 .

 .

 .

بهار نبود

اما نفس ِ بهاری بود

و جک لندن هم

مست بود.

                          صمصام کشفی

.............

*:آوای وحش و سپید دندان کتابهای جک لندن هستند.