شاعران کاغذ برداشتند نوشتند، نوشتند/تاریخ ما را از گودال در آورد به چاله انداخت  

در سطر آشغال/سطل های گنگ کاغذ ها را سفید کردند/یا سیاه کردند/ ما با اعلام

علامت قرمز توقف نمی کردیم، می دویدیم/ پناه گاهی ما را میداد/ گاهی ما را می

گرفت/ خانه به قدری خاموش بود که چشم گربه ها هم برق نمی زد/حالا دیگر ما بزرگ شده ایم و

در محفل دوستانه مان سیگاری می کشیم/گاهی/ زار زار می خندیم/پناه می بریم به گذشته ای

که محال است اتفاق افتاده باشد.    

                                    «محمد حسین نجفی»

.................................