| تبليغات | X |
عکس من برعکس من آسوده از رنج و غم است
خوش نشسته در میان قاب و جایش محکم است
او قناعت کرده بر یک قاب ناقابل ولی
هستی عالم به من بخشند اگر گویم کم است
در باده های ما می بی غش نمانده است
در مجمر شکسته که آتش نمانده است
ساقی شکست ، فاصله وقف بهانه شد
دستی برای جام بلاکش نمانده است
یک سنگ بروی تن دریا کشیده ایم
مادربزرگ هم سر حرفش نمانده است
لینک ثابت
نوشته شده در ساعت 8:15 توسط مسعود زارع مهرجردي
|